In de uitzending van Powned van gisteren kwam een verbijsterende constatering naar voren: kandidaat-kamerlid voor de PVV (nr. 27 op de kieslijst) Alexander Kops, die als leraar Duits op een middelbare school werkt, blijkt nadat zijn kandidatuur voor de PVV bekend is geworden de wacht te zijn aangezegd op deze school. Hoewel hij kort hiervoor nog een uitstekende beoordeling ontving, is nu plotseling zijn contract niet meer verlengd, met als reden dat hij niet voldoende zou functioneren. Dit terwijl de rector van de school eerder nog te kennen gaf dat docenten alle vrijheid hebben om zich voor welke partij dan ook verkiesbaar te stellen. Nu is deze rector niet meer voor commentaar bereikbaar. In een tijd waarin nog altijd een groot lerarentekort bestaat, vooral docenten Duits liggen niet voor het oprapen, is dit een vreemde zaak en riekt het naar een beroepsverbod voor PVV’ers.

Eerder was het PVV-kandidaat Lilian Helder (nr. 3 op de kieslijst) die haar baan als advocaat verloor bij het Eindhovense advocatenkantoor Houben & Van Dijck nadat bekend werd dat zij kandidaat-kamerlid was voor de PVV. Directeur Houben distantieerde zich van haar uitspraken als aspirant-Kamerlid van de PVV en besloten in overleg het arbeidsverband per 1 mei te beëindigen:

“Ik heb er moeite mee dat mijn kantoor geassocieerd wordt met een politieke partij. Daar worden wij op aangesproken en dat is vervelend. Wij hebben wél een goed rechtssysteem en we staan dan ook niet achter haar ideeën. Het beeld dat zij schetst van de praktijk van alledag is mij vreemd en haar ideeën over de aanpak van criminaliteit worden door onze organisatie niet gedeeld”, aldus Houben in het Eindhovens Dagblad van 14 april j.l.

Ook het Almeerse PVV-raadslid René Eekhuis (tevens nr. 39 op de landelijke kieslijst) werd vanwege zijn politieke voorkeur op non-actief gesteld door zijn medebestuursleden van vrijwilligersorganisatie Humanitas - omdat zijn ”zetel voor de PVV in de gemeenteraad onverenigbaar is met de uitgangspunten van Humanitas”, aldus een interne bestuursmail.

Na deze twee gevallen lijkt nu ook sprake van een beroepsverbod voor PVV’ers in het onderwijs. Dit lot trof eerder voormalig vice-premier Eduard Bomhoff, aan wie in 2003 een hoogleraarschap aan de universiteit Leiden werd geweigerd vanwege zijn lidmaatschap van de LPF. Opvallend genoeg komen zulke beroepsverboden in het onderwijsveld enkel voor bij politici met een duidelijk rechtse signatuur. Linkse politici daarentegen worden – hoe twijfelachtig hun verleden ook is – met open armen ontvangen bij onderwijsinstellingen. Zoals PvdA’er Rob Oudkerk die als wethouder moest aftreden vanwege zijn dubieuze bezoek aan heroïne-hoertjes, maar vervolgens wel aan de slag kan als ‘lector leefstijlverandering bij jongeren’ aan de Haagse Hogeschool. Of PvdA’er Peter Klerks, die ondanks een radicaal-links actieverleden docent werd op nota bene de politieacademie.

Des te opmerkelijker is het dat het juist de links geëngageerde ‘intellectuelen’ waren – waaronder velen in het onderwijsveld – die sinds de jaren zeventig fel protesteerden tegen het ‘Berufsverbot’ in Duitsland. Deze beroepsverboden werden vooral opgelegd aan ambtenaren en leerkrachten die sympathiseerden met de terroristische linkse Rote Armee Fraktion (RAF). Hun protest zorgde er uiteindelijk voor dat in 1995 het Europees Hof voor de Rechten van de Mens de Duitse beroepsverbodenpraktijk als een schending van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens veroordeelde. De RAF was een terreurorganisatie die verantwoordelijk was voor vele onschuldige burgerslachtoffers. De PVV daarentegen is een volkomen democratisch verkozen politieke partij, het is dan ook zwaar hypocriet te noemen dat nu juist vanuit de linker hoek beroepsverboden volgen ten aanzien van aanhangers van de PVV. Juist de linkse kerk zou beter moeten weten.

Maar de linkse kerk wil niet beter weten, in al hun arrogantie maken zij zelfs het onderwijs een verlengstuk van hun strijd tegen de PVV. Ondanks dat de PVV de populairste partij is onder middelbare scholieren gaan zij voort met hun linkse indoctrinatie. Zo werd onlangs nog in het kader van de 4 en 5 mei herdenking met subsidie van het ministerie van VWS een boekje voor onder andere scholieren over 65 jaar bevrijding verspreid waarin onder het kopje “Oorlogsaffaires” wijlen Pim Fortuyn één op één werd vergeleken met Mussolini. Maar niet alleen op deze vermoorde politicus hebben zijn hun villeine pijlen gericht, ook de levende politicus Geert Wilders is hun prooi. Dát hij nog leeft vinden zij alleen maar “lastig”, zoals blijkt uit een Powerpointpresentatie van een hoorcollege van de Fontys Geschiedenislerarenopleiding:

“Kun je historische personen vergelijken?  Gevaar bestaat van te veel metaforisch denken. Wilders is als Napoleon of als Hitler. (…) Historistisch denken: op zoek naar objectiviteit. Welke bronnen willen wij kennen? Wilders als gek of op zoek naar nuance? Het lastige is dat Wilders nog leeft. Onze specialiteit: oordeel achteraf.”

Op z’n zachtst gezegd is dit een nogal ongelukkige vergelijking voor iemand die voortdurend met de dood wordt bedreigd, al zes jaar lang met beveiligers om zich heen moet leven en genoodzaakt is om een kogelvrij vest te dragen. Voor de rest straalt de presentatie nogal wat ongepaste beeldvorming uit: Wilders wordt afgebeeld als de tirannieke keizer Napoleon en de centrale vraag stelt de “bestrijding” van Wilders als een soort toekomstig bloeddorstig dictator centraal:

  “Sommige figuren in de geschiedenis lijken hun tijdgenoten steeds een stap vooruit te zijn. Weten het zo te draaien dat zij altijd goed wegkomen. Brengen de anderen tot razernij, wanhoop en zelfbeklag. En ze houden dit geruime tijd vol. De vraag is of Wilders om die reden dus in het rijtje Caesar, Karel de Grote, Karel V, Louis XIV, Napoleon, Stalin, Hitler, etc. thuishoort. En zo ja, moet je hem dan bestrijden. En zo ja, hoe dan?”

Kortom: weer een dieptepunt van linkse indoctrinatie in het onderwijs. En omdat het hier toekomstige geschiedenisdocenten betreft, voorspelt dit niet veel goeds. Het is alleen al daarom te hopen dat de PVV morgen genoeg zetels haalt dat Alexander Kops in de Tweede Kamer verkozen wordt en vanuit die functie kan werken aan een onderwijssysteem in Nederland waarin geen politieke indoctrinatie, maar kennis en vaardigheden centraal staan.