Vandaag bespreekt de Tweede Kamer het rapport van de Commissie Davids over de inval in Irak. Een debat waarin veel politici een nogal selectief geheugen hebben over hun eigen rol of die van hun partij in die periode. Met name de PvdA blijkt hier last van te hebben, waar Geert Wilders tijdens zijn betoog de sociaal-democraten fijntjes op wees: 

“Net als Wouter Bos in 2003 die toen zei dat een tweede resolutie na resolutie 1441 weliswaar wenselijk, maar niet noodzakelijk was (pag. 131), en vlak na de inval een verklaring ondertekende waarin stond dat resolutie 1441 als feitelijke grondslag voor de inval wordt geaccepteerd (pag. 148). En ook toenmalig PvdA-fractiewoordvoerder Bert Koenders zei dat. Mevrouw Hamer zei zojuist dat dat niet klopte, daarom heb ik er maar even de handelingen van destijds bijgepakt, de handelingen van het debat van 19 februari 2003. Toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Jaap de Hoop Scheffer zei toen: “Ik hoop de PvdA-fractie te vinden in de stelling dat een tweede resolutie zeer wenselijk is, maar niet noodzakelijk”. Daarop zei de heer Koenders: “Daarover zijn wij het eens. Dat hebben wij al eerder gezegd”. De Partij van de Arbeid liegt het volk voor. In 2003 zei ook de PvdA dat een tweede resolutie niet noodzakelijk was. Bert Koenders zei dat een tweede resolutie niet nodig was. Het is goed dat Nederland dat nu hoort. Bert Koenders zei tegen Jaap de Hoop Scheffer: “Daarover zijn wij het eens”. Het CDA en de PvdA waren het destijds dus gewoon eens!” 

Daarnaast is in het rapport van de Commissie Davids te lezen dat ook andere prominente PvdA’ers de inval in Irak steunden, zoals minster van Staat Max van der Stoel en Paul Scheffer (p. 65) - hetgeen ik me nog goed kan herinneren uit de berichtgeving in de media destijds en de PvdA dus zelf ook niet ‘zomaar’ kan vergeten: 

“Andere opvallende voorstanders van de inval waren de prominente PvdA’ers Paul Scheffer en Max van der Stoel. Van der Stoel was van 1991 tot 1999 VN-rapporteur voor de naleving van de mensenrechten in Irak en werd door de PvdA-fractie in de Tweede Kamer om advies gevraagd. Hij sprak zich uit vóór steun aan de oorlog. Herstel van de mensenrechten in Irak was voor Scheffer een doorslaggevend argument. Scheffer beargumenteerde in NRC Handelsblad uitvoerig waarom de ‘lang uitgestelde oorlog’ tegen Irak gerechtvaardigd was en waarom het diep verdeelde Europa het best ‘een nauwe band [kan] onderhouden met de Verenigde Staten, de enige andere stabiele democratie in de wereld’. Scheffer voegde daaraan toe: ‘De vredesdemonstranten maken zich helemaal geen voorstelling van een wereld waarin de gesmade macht van Amerika afwezig zou zijn.’” 

Op dezelfde pagina noemt het rapport Mient Jan Faber – destijds voorzitter van IKV/Pax Christi – als een andere opvallende voorstander van de inval in Irak. Wat het rapport niet vermeldt is dat Mient Jan Faber tevens prominent lid is van de PvdA en vanuit die hoedanigheid de PvdA ook opriep om de missie in Afghanistan te steunen, zoals te lezen is in een column van Hans Wansink in de Volkskrant van 31 januari 2006:
“Intussen begon de stemming in sociaal-democratische kring om te slaan. Partijgenoten als Max van der Stoel, Mient Jan Faber en Ad Melkert (Forum, 24 januari) riepen op de missie te steunen.”

Dit past perfect in het beeld van de houding van de PvdA ten aanzien van de conflicten in Irak en Afghanistan, zij hinken voortdurend op twee benen. Enerzijds wijzen zij het ingrijpen af, anderzijds zijn zij zeer gevoelig voor de invloed van de non-gouvernementele organisaties (NGO’s), die grote belangen hebben bij deze missies. Een treffend voorbeeld daarvan was de steun voor de vorige verlenging van de missie in Afghanistan. De toenmalig voorzitter van de Jonge Socialisten (PvdA-jongeren) Ruben Zandvliet vertelde mij destijds aanvankelijk tegen een verlenging te zijn, maar werd gebeld door de directeur van het Novib. Na een telefoongesprek van een uur was hij alsnog overtuigd om binnen de PvdA toch te pleiten voor een verlenging van de missie.

Het is dan ook geen toeval dat het uitgerekend Koenders was die destijds een warm voorstander was van de inval in Irak. Zoals al bleek bij zijn vriendjespolitiek rond het Schokland-akkoord zit hij bij de NGO’s op schoot. De PvdA kan voor wat betreft Irak aan selectief geheugenverlies lijden, ten aanzien van Afghanistan zullen zij hun NGO-makkers zeker niet in de kou laten staan – een verlenging van deze missie gaat er wat de PvdA betreft in een bepaalde vorm sowieso komen, reken maar.

Hopelijk heeft de Nederlandse kiezer nu ook door dat zij door de PvdA worden voorgelogen en rekenen zij electoraal definitief af met de PvdA – zodat aan deze vuile spelletjes en het uitdelen van belastinggeld aan NGO-vriendjes eindelijk eens een eind komt.