Radicale dierenactivisten laten al jarenlang een spoor van vernieling na in verschillende Europese landen – uiteenlopend van het “bevrijden” van nertsen, tot brandstichting bij medewerkers van bedrijven die betrokken zijn bij dierproeven en de moord op Pim Fortuyn door dierenactivist Volkert van der Graaf. Afgelopen week bracht de AIVD een rapport uit over het radicale dierenactivisme, waaruit blijkt dat het geweld door radicaal dierenactivisme het afgelopen half jaar in Nederland sterk is toegenomen (http://www.nrc.nl/multimedia/archive/00215/Dierenrechtenextrem_215243a.pdf).
In 2008 werden ten minste 24 keer vernielingen gepleegd, was er 17 keer sprake van bedreiging en werden er drie brandstichtingen gepleegd. De doelwitten van deze acties staan slechts zeer indirect met dierproeven in verband:
“Zo werden in november vorig jaar brandbommen geplaatst bij twee auto’s in Wassenaar van een directeur van Euronext, de beurs die aandelen verhandelt van een Brits proefdierenbedrijf. In december werd een huis van een Euronext-topman in Noordwijkerhout beklad met de tekst ‘We will kill your wife’. Begin januari 2009 werden twee auto’s beschadigd van het in Lelystad gevestigde bedrijf Duke Faunabeheer, dat overlast veroorzakende dieren ruimt,” aldus een artikel in het NRC Handelsblad van 2 april 2009 (http://www.nrc.nl/binnenland/article2201194.ece/Geweld_radicaal_dierenactivisme_neemt_toe).
Voor de verschillende vormen van acitiviteiten van personen en groeperingen die zich bezighouden met dierenactivisme onderscheidt de AIVD in haar rapport drie verschillende categoriën: dierenrechtenactivisme – waarbij sprake is van legale buitenparlementaire acitiviteiten zoals het uitdelen van folders, dierenrechtenextremisme – waarbij sprake is van het bewust overtreden van de wet en het plegen van misdrijven, zoals bedreiging en brandstichting en als derde categorie terrorisme, waarbij sprake is van uit ideologische motieven dreigen met, voorbereiden of plegen van op mensen gericht geweld of daden gericht op maatschappijontwrichtende zaakschade, om daarmee maatschappelijke veranderingen te bewerkstelligen, de bevolking angst aan te jagen of politieke besluitvorming te beïnvloeden.
Opvallend – en tegenstrijdig – is dat de AIVD de impact van de dierenrechtenextremistische acties van de afgelopen tijd wél beschouwt als een bedreiging van de democratische rechtsorde, maar deze niet wil bestempelen als terroristisch omdat zij geen aanwijzingen heeft dat de acties als doel hebben om maatschappelijke veranderingen te bewerkstelligen, de bevolking angst aan te jagen of politieke besluitvorming te beïnvloeden. Een merkwaardig kromme redenering, als het tegelijkertijd wel een bedreiging van de democratische rechtsorde is.
Een andere conclusie van de AIVD die interessant is, is dat er sprake is van een verwevenheid van het legale dierenrechtenactivisme en het illegale dierenrechtenextremisme. In Nederland loopt dit door elkaar heen, waarbij sprake is van legale acties in het publieke domein – terwijl dezelfde personen illegale acties uitvoeren uit naam van organisaties als het Dierenbevrijdingsfront (DBF). Met hun legale acties proberen zij tegelijkertijd een klimaat te scheppen wat hun illegale acties zou ‘rechtvaardigen’, aldus de AIVD.
De verwevenheid van bovengrondse en ondergrondse activiteiten is een bekend verschijnsel in de wereld van het radicale activisme, waarbij deze verwevenheid is doorgedrongen tot in de hoogste kringen – wat allemaal bijdraagt aan het ‘rechtvaardigen’ van de ideologische doelstellingen van deze radicale groeperingen. Ruim vijf jaar geleden omschreef onderzoeksjournalist Peter Siebelt deze verwevenheid al uitgebreid met duidelijke voorbeelden als een ‘spekkoek’ in zijn boek ‘Eco Nostra, het netwerk achter Volkert van der Graaf’. De nota van de AIVD bevestigt deze opvatting ten aanzien van het dierenrechtenactivisme.
Een voorbeeld van deze verwevenheid tot in de hoogste kringen is de World Society for Protection of Animals (WSPA), een internationale dierenbeschermingsorganisatie – die vooral bekend is van haar sentimentele televisiespotjes waarin zij met zeehondenknuffeltjes donateurs proberen te werven. Deze op zichzelf gerespecteerde organisatie trok eerder Wim de Kok aan voor een internationale anti-bontcampagne. Deze Wim de Kok was daarvoor al jarenlang betrokken bij het radicale dierenrechtenactivisme, zo was hij actief voor het eerder genoemde Dierenbevrijdingsfront en voorzitter van de radicale dierenrechtenorganisatie ‘Lekker Dier’ (thans opgegaan in ‘Wakker Dier’) – waar Volkert van der Graaf actieleider was. In een artikel in het NRC Handelsblad van 29 november 2003 worden de toenmalige activiteiten van Wim de Kok uitgebreid beschreven, enkele citaten:
Toenmalig bestuurslid Wim de Kok van Lekker Diersteunt het Dierenbevrijdingsfront en denkt mee over mogelijke actiedoelen,zegt hij. De strategische waarde van het DBF voor Lekker Dier is groot,beaamt De Kok. Het is klassieke agitprop: ,,In eerste instantie werdLekker Dier gezien als het extreme broertje van de Dierenbescherming. Doorhet DBF kregen we een middenpositie, en nam onze invloed in gesprekken metde overheid toe.”
(….)
Als later in de media doorschemert dat veel van de arrestanten LekkerDier-mensen zijn, reageert de club formeel: het bestuur was niet op dehoogte, het is Lekker Dier niet aan te rekenen dat medewerkers deillegaliteit zijn ingestapt. Een trucje. Tot de arrestanten behoren ookbestuursleden, onder wie de penningmeester (die een bekentenis aflegt).,,Een deel van het bestuur wist natuurlijk wel wat er gebeurde. Ik ook”,zegt De Kok nu. Tekenend is dat medewerkers bij Lekker Dier niet wordenontslagen als hun DBF-werk bekend wordt. ,,Zoals de hele maatschappij hadons bestuur ook een zekere waardering voor het DBF.”
(….)
De acties van Een Dier Een Vriend tegen het BPRC krijgen in 2001 de windin de rug. Wim de Kok, oud-DBF’er en ex-voorzitter van Lekker Dier, smeedtop Brits verzoek een coalitie van Nederlandse en Engelse clubs om destrijd tegen het BPRC te verhevigen. Het centrum moet dicht, is het doel,anders dient in ieder geval het proefdiergebruik van chimpansees testoppen. De Kok slaagt erin radicale en gematigde Britse organisatiesbijeen te brengen (PETA Engeland bijvoorbeeld), en doet hetzelfde inNederland. Hier treden behalve EDEV ook de gematigde Dierenbescherming enProefdiervrij toe. De Kok zegt nu de coalitie te hebben gevormd om allepartijen ,,tot matiging” te brengen. Dat lukt met EDEV blijkbaar niethelemaal, beaamt hij: de link met Actiecampagne Koen blijft – althans totgisteren op de website – bestaan, en Deckers vindt nog steeds dat Bontropop een bord in zijn tuin `apenbeul’ genoemd mag worden. Deckers laatoverigens weten dat alle coalitiepartners altijd hebben geweten van deEDEV-acties waarvan zij nu afstand nemen.
(….)
Vraag is of gematigde organisaties als de Dierenbescherming enProefdiervrij, door samen te werken met EDEV, niet opnieuw strijdmiddelenhebben vergoelijkt die zij zeggen te verwerpen. Ze zijn nietverantwoordelijk voor de werkwijze van EDEV, claimen ze. Maar inmiddelszitten ze in hun maag met de samenwerking met EDEV. ,,Misschien hadden weEDEV er achteraf uit moeten zetten”, zegt Wim de Kok. ,,Het doorklikkennaar Koen is onaanvaardbaar.” Dat is al jaren bekend. Is hier misschiengewerkt met de aloude strategie van het DBF: extreme acties inbouwen om depressie op de overheid te vergroten? ,,Ik kan me voorstellen dat je ditdenkt. Het heeft misschien ook zo uitgepakt. Maar het was niet zobedoeld”, zegt Wim de Kok.
(http://www.nfe.nl/upload/krantenartikelen/nrc29nov2003_a.htm)
Ook heden ten dage blijkt Wim de Kok nog betrokken te zijn bij de WSPA, zijn naam is nog steeds op hun website te lezen:
Acknowledgements
Jasmijn de Boo, Nicola Cunningham, Andrew Davies, James Elliot, JonathanJackson, Manon Konings, Wim de Kok, Stephen Ronan, Claire Wilson, Marc deWit
http://www.animal-education.org/contact.asp
Dat het WSPA figuren met een dergelijke achtergrond als De Kok inzet in haar organisatie is kenmerkend voor de verwevenheid tot in hoogste kringen en zou voor beleidsmakers een signaal moeten zijn om afstand te nemen van zulke organisaties – willen zij niet indirect een ‘rechtvaardiging’ bieden aan de ideologie van radicale dierenactivisten.
Helaas is niet voor alle beleidsmakers het criterium leidend dat organisaties van dergelijke radicale smetten vrij moeten zijn. Een voorbeeld daarvan is de Brabantse Commissaris der Koningin Hanja Maij-Weggen (CDA), die per 1 oktober voorzitter wordt van de WSPA – waarvan ze al negen jaar lang bestuurslid is. (http://www.omroepbrabant.nl/?news/116217762/Maij-Weggen+voorzitter+World+Society+for+Protection+of+Animals.aspx) In die periode – dus onder haar verantwoordelijkheid – is ex-DBF’er Wim de Kok actief geworden binnen deze organisatie. Zeker gelet op haar partijpolitieke achtergrond is het opmerkelijk dat zij hier schijnbaar geen moeite mee heeft, juist het CDA kant zich altijd fel tegen het radicale dierenactivisme. Zo deed kamerlid Van Haersma Buma het voorstel radicale dierenactivisten aan te pakken als terroristen (http://www.elsevier.nl/web/10119931/Nieuws/Politiek/CDA-Dierenactivist-aanpakken-als-terrorist.htm) en stelde hij harde maatregelen naar Brits voorbeeld voor (http://www.elsevier.nl/web/10153110/Nieuws/Politiek/CDA-Bedreigingen-dierenactivisten-onacceptabel.htm).
Als het CDA echt wil doorpakken in de aanpak van radicale dierenactivisten – waar boeren, bedrijven en beurshandelaren om de haverklap slachtoffer van worden – zullen zij allereerst een begin moeten maken met het doorsnijden van de verwevenheid tussen de bovenwereld en de onderwereld van het dierenactivisme. Dat betekent dus ook schoon schip maken in organisaties als het WSPA en niet toelaten dat ex-DBF’ers daar prominente functies gaan vervullen – anders blijft de verwevenheid, de ‘spekkoek’, in stand terwijl het CDA zwijgend toekijkt….
Alexander van Hattem
7 april 2009
Verdachte loslaten nertsen opgepakt 7-04-09
In het Brabantse Loon op Zand is een 24-jarige man aangehouden, omdat hij betrokken zou zijn bij het loslaten van duizenden nertsen in Zeeland.
Vorige maand werden uit een fokkerij 2500 tot 3000 nertsen vrijgelaten, vermoedelijk door dierenactivisten. Op een schutting van de fokkerij waren de letters DBF geklad, de afkorting van het Dieren Bevrijdings Front. De meeste nertsen werden na hun ontsnapping uit de fokkerij weer gevangen.
De recherche heeft in het huis van de verdachte naar bewijsmateriaal gezocht. Ook een huis in Vught is doorzocht. Er wordt nog naar medeverdachten gezocht.
http://www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2009/4/7/verdachteloslatennertsenopgepakt.html
Onderstaand mijn eerdere commentaar op Maij-Weggen uit mei 2006:
“Ook afgelopen week maakte een hooggeplaatste overheidsvertegenwoordiger
een diepe buiging naar de radicale islam, ditmaal was het de
Noord-Brabantse Commissaris der Koningin Hanja Maij-Weggen, die het in
haar hoofd haalde een middeleeuwse afbeelding van een feestvarken te
verbieden in het logo van het festijn ‘900 jaar Brabant’. Een varken zou
volgens deze CDA-politica kwetsend kunnen zijn voor de moslims in Brabant.
Hier gaat zij dus uit van een uiterst fundamentalistische interpretatie
van de islam en past deze toe op de Nederlandse samenleving. Ook in tal
van andere activiteiten laat Maij-Weggen blijken dat de multiculturele
samenleving, met daarin een dominante positie voor de moslim, haar hoogste
ideaal is. Zo is zij beschermvrouwe van de links-radicale organisatie
‘Brabant bekent kleur’ die in 2002 onder het mom van anti-racisme actie
voerden tegen Pim Fortuyn en heeft zij onlangs met statenleden een door de
provincie betaalde snoepreis gemaakt naar Marokko om de cultuur van
Brabanders van Marokkaanse afkomst beter te leren begrijpen. Volgend jaar
wil ze een soortgelijke snoepreis maken naar een ander moslimland,
Turkije. Daarom zou het moreel beter zijn om in plaats van Ayaan Hirsi Ali
het paspoort te ontnemen, dit te doen bij Maij-Weggen en haar een paspoort
aan te bieden van Saoedi-Arabië, Iran of een andere islamitische heilstaat
waar zij niet hoeft te vrezen om halal-incorrecte feestvarkens onder ogen
te krijgen.”
http://www.hetvrijewoord.com/?p=112
Het is mede door de dubbelfuncties van dit soort verderfelijke politici dat radicale actvisten zich gesteund voelen in hun acties.
Dit mens dient onmiddelijk van haar functie te worden ontheven. Tevens dient te worden onderzocht hoeveel gemeensschapsgeld er de afgelopen jaren via de Brabantse provincie is verstrekt aan dieren- of milieuorganisties.
Welk provinciaal statenlid voelt zich geroepen om de knuppel in het hoenderhok van Maij-Weggen te gooien?
Op mijn steun voor onderzoek in de provinciale dossiers kan hij of zij rekenen.
Erg actueel, maar hoe kritisch kijkt het CDA zelf naar hun Hanja? Uit de Telegraaf:
Tweede Kamer wil dierenextremisme hard aanpakken
DEN HAAG – Het CDA in de Tweede Kamer wil de financiering van radicale dierenrechtenactivisten bemoeilijken. De regeringsfractie vindt dat gemeenten moeten helpen voorkomen dat de opbrengst van collectes voor dieren in de zak van dierenextremisten belandt.
Ook VVD-Kamerlid Fred Teeven waarschuwt dat legale en illegale clubs samenwerken om geld binnen te krijgen. Net als PvdA’er Ton Heerts is hij niet op voorhand tegen maatregelen om dubieuze collectes te voorkomen. Maar beide parlementariërs leggen andere accenten in de strijd tegen extremistische voorvechters van dierenrechten.
CDA’er Sybrand van Haersma Buma stoort zich eraan dat goedwillende dierenliefhebbers geregeld nietsvermoedend geld geven aan mensen die zich voordoen als collectant voor dierenwelzijn, maar in feite extremist zijn. De Tweede Kamer debatteert woensdag over plannen om dierenrechtenactivisme harder aan te pakken.
Gemeenten, die de toestemming geven voor geldinzamelingen, moeten volgens het CDA kritischer zijn bij het afgeven van vergunningen. Ze zouden moeten eisen dat een organisatie een keurmerk heeft. Van Haersma Buma wil dat minister Ernst Hirsch Ballin van Justitie bovendien kijkt naar mogelijkheden om de tegoeden van extremistische dierenrechtenorganisaties te bevriezen.
PvdA’er Heerts pleit voor een landelijk officier van justitie die zich volledig bezighoudt met de bestrijding van geweld en criminaliteit door dierenextremisten. Momenteel werkt een coördinerend officier samen met twee zaaksofficieren aan de aanpak hiervan.
Een landelijk officier moet desnoods „de volledige gereedschapskist aan bijzondere opsporingsbevoegdheden kunnen opentrekken”, aldus Heerts. Hij vindt opsporingsmethoden als afluisteren geoorloofd, gezien de grote impact die de acties van extremisten vaak hebben op hun slachtoffers.
Ook de liberaal Teeven vindt dat politie en justitie alle opsporingsmiddelen moeten kunnen inzetten tegen extreme voorvechters van dierenrechten. Teeven sluit daarbij het gebruik van infiltranten niet uit, maar geeft ook aan dat het moeilijk zal zijn binnen te dringen in de gesloten groepen.
In de afgelopen ruim twee jaar zijn er geen radicale dierenrechtenactivisten veroordeeld. Politie en justitie hebben wel bijna honderd incidenten in onderzoek, zo heeft Hirsch Ballin de Kamer gemeld. Hij verzekert dat ze de onderzoeken „zeer serieus“ nemen.
http://www.telegraaf.nl/binnenland/3660623/___Harde_aanpak_dierenextremisme___.html?p=17,1
Kijk, zulke dierenliefhebbers zijn die “voorvechters van dierenrechten” nou:
http://www.petakillsanimals.com/
“Tweede Kamer wil dierenextremisme hard aanpakken”
Aanpakken? Dit politieke lul-verhaal horen we al jaren.
Intussen versterken de activisten hun gelederen en rukken ze op binnen de politiek in Den Haag, provincies, gemeenten en allerhande ministeries.
Zolang de Nederlandse bevolking blijft zitten labbekakken en niet zelf het heft in handen neemt worden de invloed van de activisten alleen maar sterker.