Iedereen kent artikel 1 uit onze grondwet. Dit artikel stelt dat allen die zich in Nederland bevinden, in gelijke gevallen gelijk behandeld dienen te worden. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan. Dit artikel is in Nederland zelfs zo heilig dat het Pim Fortuyn het leiderschap van Leefbaar Nederland kostte toen hij stelde dat vrijheid van meningsuiting wat hem betreft belangrijker was dan artikel 1 van de grondwet. Maar zoals immer hebben de Haagse politici boter op hun hoofd. Want dit anti-discriminatie-artikel is minder heilig dan men denkt als men verder kijkt in de geldende wetgeving.
De verbodsnorm van de AWGB (algemene wet gelijke behandeling) houdt een verbod van direct onderscheid en van indirect onderscheid in. Direct onderscheid is onderscheid dat onmiddellijk verband houd met of verwijst naar een van de verboden gronden uit artikel 1 van de grondwet. Een goed voorbeeld hiervan is een directe afwijzing van een vrouw voor een bepaalde functie omdat zij een vrouw is. Direct onderscheid is altijd verboden. Of toch niet?
Dit verbod is niet geldig als zich een van de wettelijke uitzonderingen voordoet. Als de wet dit expliciet bepaalt is het maken van een onderscheid dus wel toegestaan. Een voorbeeld hiervan is de afwijzing van een vrouw voor een mannenrol. De AWGB noemt de volgende algemene uitzonderingen
• toepassen van een voorkeursbehandeling voor vrouwen en leden van een etnische of culturele minderheidsgroep bij een achterstandspositie op de arbeidsmarkt
• de bescherming van de vrouw, mede in verband met zwangerschap en moederschap
• de rasbepaalde en geslachtsbepaalde functies.
Derhalve is een afwijzingsbrief met als reden u bent man of te blank en dit is tegenstrijdig met ons beleid dus gerechtvaardigd. Iedereen kent de rellen die ontstaan indien een politicus als wijlen Pim Fotuyn durft te pleiten voor een verbod op hoofddoekjes in openbare functies. Maar op het moment dat er juist gevraagd wordt naar moslima’s met hoofddoek is dit wettelijk goedgekeurd. Zo wordt positieve discriminatie in eens discriminatie. Discriminatie van autochtonen of andere groepen. De wereld op zijn kop!
De wenselijkheid van deze wetgeving is erg discutabel. Tenslotte zal een werkgever zijn uiteindelijke keuze niet baseren op de mogelijkheid om deze uitzondering te maken maar op de kwaliteiten van de solicitanten.
De praktijk wijst bovendien uit dat ethnische minderheden een achterstand op de arbeidsmarkt hebben niet omdat zij gediscrimineerd worden maar omdat zij vaak niet het juiste denk- en werkniveua hebben. Het is dus beter te zorgen dat deze groepen allochtonen over dezelfde kwaliteiten beschikken als autochtone kandidaten dan ze wetttelijk voor te trekken. Leer ze fatsoenlijk Nederlands, geef ze en goede beroepsopleiding en zorg dat zij participeren in onze samenleving.
De dames en heren in Den Haag zouden er goed aan doen deze overbodige regelgeving te schrappen en Minister Vogelaar (integratie) en Plassterk (onderwijs) aan het werk te zetten om de onderwijsachterstanden bij allochtonen weg te werken en om hen een eerlijke kans te geven op de arbeidsmarkt. Participatie op de arbeidsmarkt is een grote stap richting een goede integratie.
D66 hekelt positieve discriminatie
De Tweede Kamerfractie van D66 heeft forse kritiek op de wijze waarop minister ter Horst van Binnenlandse Zaken meer allochtonen probeert te werven voor een baan bij de overheid. Het plan zet allochtonen op een dubbele achterstand, aldus Kamerlid Fatma Koser Kaya vandaag. Zij is zelf Turkse van origine.
Het kabinet heeft in het beleidsprogramma vastgelegd dat het aandeel van allochtonen in de publieke sector in 2011 met de helft moet zijn toegenomen in vergelijking met dit jaar. Er komen ook 2000 vaste stageplaatsen bij het Rijk, waarvan de helft bestemd is voor allochtonen.
Ziek, zwak en misselijk
Koser Kaya verwijt minister Ter Horst, verantwoordelijk voor de ambtenaren, dat hierdoor de indruk kan ontstaan dat allochtonen hun baan te danken hebben aan hun achtergrond en niet aan hun kwaliteiten. Ook zouden zij als “ziek, zwak en misselijk” worden neergezet.
“Diversiteit kun je niet afdwingen”, vindt het D66-Kamerlid. Ze zegt dat Ter Horst beter de hindernissen kan wegnemen voor mensen die nu lastig aan een baan komen. Als voorbeeld noemt Koser Kaya het ambtenarenrecht, dat ontslag van slecht presenterend overheidspersoneel vaak bemoeilijkt. Volgens haar zorgt de uitzonderingspositie van ambtenaren ervoor dat ‘outsiders’ niet aan de bak komen bij de overheid.
http://www.nieuwnieuws.nl/archives/2007/08/d66_hekelt_positieve_discrimin.html
Niet helpen maar hervormen
Artikel Fatma Koser Kaya gepubliceerd in het Financieele Dagblad 6 augustus 2007
‘Pas op’, zei het jongetje terwijl hij een vis uit het water haalde en op de wal legde. `Straks verdrink je nog.’ Aan die parabel moest ik onwillekeurig denken bij de nieuwste plannen van minister Guusje ter Horst van Binnenlandse Zaken.
Ter Horst wil diverser personeel bij de overheid. Dat wil ik ook, maar ik heb een fundamenteel andere weg om daar te komen. Ter Horst stelt voor stagiaires zeer rigide per bevolkingsgroep te werven: 25 procent allochtone vrouw, 25 procent autochtone vrouw, 25 procent allochtone man en 25 procent autochtone man.
Positieve discriminatie zet allochtonen echter op een dubbele achterstand. Allereerst worden ze als ziek, zwak en misselijk neergezet. Daarnaast kan de indruk ontstaan dat ze een baan aan hun afkomst en niet aan hun kwaliteiten te danken hebben. Bovendien leidt het tot scheve gezichten. Waarom zou een allochtoon voorrang moeten krijgen op een autochtoon wanneer die laatste over de meeste kwaliteiten beschikt? Omdat de allochtoon tot een zielige groep behoort?
Diversiteit kun je niet afdwingen. We moeten ervoor zorgen dat alle obstakels worden weggenomen om zelfontplooiing van allochtonen mogelijk te maken, maar het moet uiteindelijk wel uit mensen zelf komen. Veel allochtonen maken dit al waar en zijn niet zielig zoals de socialisten denken. Het aantal allochtonen dat hoger onderwijs volgt is de laatste twaalf jaar verdubbeld.
Hoe het dan wel moet? Nu de economie aantrekt, zorgt de krapte op de arbeidsmarkt ervoor dat veel allochtonen makkelijker aan een baan komen. Werkgevers gaan buiten de gebaande paden. Maar ook andere nieuwe groepen op de arbeidsmarkt, vrouwen en jongeren, profiteren van het toenemende personeelstekort. Hetzelfde zagen we in de jaren 90. Maar toen kwam de dotcomcrash en de daaropvolgende recessie. En wie vlogen er het eerst uit? Allochtonen, vrouwen, jongeren en ouderen.
Na deze periode van economische groei wacht onvermijdelijk weer een teruggang. En met het riskante sociaal-economische beleid van Balkenende 4, dat geen enkele buffer heeft voor eventuele financiële tegenvallers, zijn nieuwe groepen dan direct de klos. Zo blijven zij de outsiders van de arbeidsmarkt.
Binnen de overheid is hun positie zelfs nog zwakker dan in de private sector. Debet daaraan is het ambtenarenrecht. Hierdoor is het ontslaan van ambtenaren die onder de maat presteren een kostbare en tijdrovende klus en zit het Rijk als werkgever muurvast. Het ambtenarenrecht is een grote muur om de overheid die de outsiders buiten houdt.
De bijzondere ambtelijke status dateert uit de 19e eeuw. Er was toen geen arbeidsrecht en daarom werd er een aparte wet voor ambtenaren gemaakt. Destijds een goed idee, maar inmiddels heeft het systeem grote nadelen. Als alle procedures worden doorlopen in het ambtenarenrecht wordt een ontslag maar liefst viermaal behandeld: in de bedenkingen- en de bezwarenprocedure, in eerste aanleg en in hoger beroep. Als het ontslag vervolgens pas bij de rechtbank of bij de Centrale Raad van Beroep van tafel gaat, is door dit tijdsverloop terugkeer vaak onmogelijk en moet een _ voor de ambtenaar veelal riante _ afvloeiingsregeling worden getroffen.
Daarnaast maken werknemers bij overheidsdiensten gebruik van kostbare wachtregelingen. Binnen een bepaalde periode _ 18 maanden bij het Rijk _ moeten ambtenaren eerst aan ander werk worden geholpen wanneer hun baan vervalt. Pas daarna mag een ontslagprocedure in werking worden gesteld. Bovendien draagt de overheid het risico van ontslagkosten, waardoor de WW-kosten voor haar rekening komen. Er wordt wel gezegd dat de overheid per saldo bijna even duur uit is als zij een ambtenaar in dienst houdt als wanneer zij deze ontslaat.
Dit uitzonderingsrecht voor ambtenaren is met andere woorden kostbaar voor de hele samenleving, oneerlijk tegenover werknemers in de private sector en het zorgt ervoor dat outsiders niet aan de bak komen bij de overheid.
We hebben allochtonen, vrouwen en jongeren hard nodig om de welvaart op peil te houden en de vergrijzing betaalbaar te maken. Bovendien vind ik het als sociaal-liberaal onverteerbaar dat sommige mensen minder kans maken op de arbeidsmarkt, omdat ze tot een bepaalde groep behoren. Het individu en diens kwaliteiten moeten het uitgangspunt zijn, niet welke groep je volgens de statistiek of een minister vertegenwoordigt.
Als Ter Horst het meent met de emancipatie van allochtonen, vrouwen en jongeren dan neemt ze geen pr-maatregel, maar een maatregel die echt werkt. Schaf het ambtenarenrecht af en hervorm de overheid. Outsiders willen geen hulp, maar gelijke rechten.
Fatma Koser Kaya is Tweede-Kamerlid voor D66.
http://www.d66.nl/9359000/1/j9vvhc6cwgbojx9/vhn2f1g5cl71
Ik ben het niet vaak eens met D66, maar met dit betoog kan ik wel instemmen. Alleen jammer dat D66 hiertoe zelf nooit initiatief heeft ondernomen toen ze zelf in de regering zaten, terwijl ze in haar ruim 40-jarige bestaan toch kans genoeg heeft gehad tijdens de verschillende regeringsdeelnames – kabinet Den Uyl (1973-’77), kabinet Van Agt II & III (1981-’82), kabinet Paars I & II (1994-2002) en kabinet Balkenende II (2003-’06). Dit voorstel is dus enigzins mosterd na de maaltijd.
Tevens ligt het gevoelig bij de achterban: een groot deel van de ambtenaren stemt immers D66…