Het politieke debat in Nederland is vaak saai en voorspelbaar. Politieke standpunten zijn bij voorbaat te raden omdat ze zijn vast geklonken in ideologische dogma’s. Dit leidt er toe dat Den Haag nooit verassende oplossingen bied voor al lang slepende problemen zoals het fileprobleem.
Steeds opnieuw blijven slechts enkele oplossingen actueel. Denk aan kilometerheffing, meer asfalt of beter openbaar vervoer. De Haagse elite komen maar niet verder. Nederland mist grote fantasten die openlijk durven te dromen over een land waarin auto’s niet meer rijden maar boven elkaar vliegen, of wat realistischer waarbij in iedere plaats grote kantoorgebouwen staan waar werknemers op afstand hun werk kunnen doen zonder hiervoor te moeten reizen. We kunnen eigenlijk stellen dat Nederland Jules Verne mist!
Deze Parijse rechtenstudent werd later bekend als schrijver van futuristische boeken als Vijf weken in een ballon (1863), de reis om de wereld in 80 dagen (1872), Naar het middelpunt van de aarde (1864) en Twintigduizend mijlen onder zee (1870). In zijn tijd werd hij verguisd en voor gek versleten.
Toch bleken veel van zijn voorspellingen later uit te zijn gekomen. Zo voorspelde hij in 1865 in zijn boek Van de aarde naar de maan al dat er mensen naar de maan zouden gaan. Dit werd uiteindelijk pas meer dan 100 jaar later, met de maanlanding van Neil Armstrong in 1969 de waarheid. Verne voorzag nog veel meer. Denk bijvoorbeeld aan duikboten onder het poolijs, lange afstandsvluchten met een heteluchtballon en zelfs vliegtuigen.
Nu kun je stellen dat Verne een doorgedraaide fantast was die maar iets opschreef. Toch is dit niet waar. Zijn boeken zijn in veel gevallen lessen in scheikunde, geologie of natuurkunde maar dan verpakt in een spannend verhaal. Onder andere zijn verhalen hebben er voor gezorgd dat wetenschappers werden uitgedaagd dingen te bedenken die zij voorheen voor onmogelijk hielden.
Dit werd wellicht mede gevoed door het futuristische beeld wat mensen in de 19e en 20e eeuw hadden van het jaar 2000. Veel van de grootste uitvindingen ooit zijn dan ook in deze jaren gedaan. Computers, televisie, vliegtuigen, ruimtevaart en ga zo nog maar even door. Sinds het jaar 2000 is hier de klad in gekomen en bestaan nieuwe vindingen voornamelijk uit verbetering van zaken die al bestonden. Terwijl er nog genoeg aan nieuwe dingen uit te vinden is.
Zou het niet fantastisch zijn als er in Nederland fantasten op stonden die ons nieuwe toekomstdromen durven te bieden? Die de wetenschap uitdagen tot nieuwe grote doorbraken en die creatieve oplossingen durven te bieden voor bestaande problemen. Fantaseert u met me mee?
Beste Joost,
Net als jij ben ik gek op ironie, zeker in deze tijd. Jouw artikel onderstreept op ironische wijze dat we in een land leven waar maatschappelijke fantasten de toon aan geven. Als het om ‘politics fiction’ gaat komen we niets te kort. Als het gaat om fantasie op het vlak van de technologie (’science fiction’)worden we ook ruimschoots bediend: denk aan producten als de TomTom (NL!), de iLiad reader (NL/US) en niet te vergeten de iPod en de iPhone. Het voordeel van deze gadgets is dat ze echt & bruikbaar zijn terwijl de uitkomsten ‘politics fiction’ vaak wel echt, maar meestal niet zo bruikbaar zijn.
Paul Verhaegh
Kijk voor alles goed te laten gaan in Nederland.
Laat dan maar Geert Wilders het land leiden.
Die weet wel wat hij doet.
En ik denk als hij der zit dan komt wel heel veel goed.
Vooral de problemen met de moslims hier in Nederland.
Kijk we hebben het ook wel over file probleem en verkeer en gezondheidszorg.
Voor het moslim probleem in Nederland vind ik toch het beste om daar het land mee te verbeteren.
Want dan komt de rest ook goed.
Voor het oplossen van de files is er vanzelfsprekend meer asfalt en openbaar vervoer nodig. Als het bevolkingsaantal groeit en er dus meer mensen naar hun werk moeten, is er meer asfalt en of openbaar vervoer nodig. Het invoeren van het rekening rijden lost niets op. Mensen die hun eigen werktijden kunnen bepalen gaan toch al niet tijdens de spits rijden. Het overgrote deel van de werkende bevolking kan niet zijn eigen werktijden bepalen. Rekeningrijden is bedacht om het zondags-rijden en het rijden voor niet werkende mensen relatief goedkoper te maken. Door grote bevolkingsgroei in Africa zijn daar vaak voedseltekorten, kan je dat dan ook oplossen door extra belasting te heffen op voedsel? Heb zelf het geluk dat ik op 12-15 minuten fietsen van mijn werk zit, maar weet ook dat het voor veel mensen onmogelijk is om per openbaar vervoer op hun werk te komen. Een mogelijkeid is om meer mensen op zaterdag of zondag te laten werken, en dan op een andere dag vrij te geven en het intrekken van de rijbevoegdheid voor niet werkende mensen. WAO-ers, AOW-ers en WW-ers doen hun boodschappen maar lopend of op de fiets.
@ Harald
Je somt keurig de oudbakken oplossingen op met pro- en contra’s maar durf je ook vernieuwende dingen te overwegen?
Joost, weet jij een nieuwe oplossing? Het van de weg halen, of bestraffen van mensen die naar hun werk gaan zonder een alternatief te bieden is geen oplossing. Mensen die niet noodzakelijk ergens moeten zijn zullen de spits nu toch al mijden. Behalve dan van het verbeteren van het openbaar vervoer en meer asfalt of het spreiden van werktijden weet ik geen alternatief. Bij kleine bedrijven waar niet in ploegen wordt gewerkt zal dat laatste moeilijk gaan.
@ Harald:
Zie het artikel. Ik geloof in werkcentra in woonplaatsen waarbij mensen van een bedrijf niet meer noodzakelijk bij vaste kantoren hoeven te zijn. ICT maakt ook moderne meeting-technieken mogelijk