Afgelopen zomer was ik weer eens in de VS. In Boston, Massachusetts. genoot ik van een rondleiding met gids langs historische plaatsen van de Amerikaanse revolutie (de Freedom Trail). De haven van Boston, waar de beroemde Boston Teaparty plaatsvond was er alleen niet meer. Het centrum van Boston staat namelijk voor een groot deel op ‘landfill’, dat is dus land dat is gewonnen op de zee. Waar in de 18e eeuw nog de haven was staan nu gebouwen. Maar niet getreurt, het blijft een geweldige ervaring om de Freedom Trail te doen. Voor wie is geïnteresseerd is in de Amerikaanse revolutie tenminste.

De aanvoerder van de opstandige kolonisten, die toen natuurlijk nog geen Amerikanen heetten, was George Washington. Over George Washington wordt gezegd dat als hij in de 18e eeuw een willekeurige salon binnen kwam lopen, de kans dat het gemiddelde IQ in die salon dan steeg niet al te groot was. George Washington was dus, in tegenstelling tot sommige andere founding fathers van de Amerikaanse republiek, geen intellectueel.

Maar hij was wel praktisch. De Britse generaals klaagden dat George Washington en zijn leger van opstandelingen (‘irregulars’ genoemd, in tegenstelling tot de Britse troepen in Noord-Amerika die de ‘regulars’ waren) tijdens de Amerikaanse opstand niet volgens de regels vochten. De gewoonte in die tijd was dat de legers zich in een open veld tegenover elkaar in rijen opstelden en vervolgens het vuur op elkaar openden. De partij die de meeste soldaten verloor was dan de verliezer en die partij placht zich dan ook over te geven. Overigens was de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog niet zo bloedig: de verliezen waren minder dan 9% van het aantal troepen dat vocht. In bijvoorbeeld de latere Amerikaanse burgeroorlog bedroegen de verliezen een veelvoud daarvan. Of vergelijk dat percentage eens met de kans van een Amerikaanse president om in het ambt te overlijden. Die kans is circa 10%. President van de VS zijn is dus historisch gezien een gevaarlijker baan dan het meevechten in het leger van de Amerikaanse opstandelingen indertijd.

Maar even terug naar George Washington. George Washington weigerde volgens de regels te vechten. Als hij zag dat hij niet kon winnen blies hij gewoon de aftocht met zijn leger van irregulars. Tot grote ergernis van de Britse generaals dus. ‘Die plurk met zijn zooitje ongeregeld houdt zich niet aan de regels! Weglopen als je niet kunt winnen! Zo vecht je een moderne oorlog niet’, zullen de generaals gemopperd hebben.

Maar George Washington was niet laf of dom. Hij wist iets dat tegenwoordig in iedere politieke training wordt aangeleerd: laat je niet dwingen tot een gevecht dat je toch niet wint. Zoek dus alleen de confrontatie als je kunt winnen, anders niet.

De keren dat opstandelingen wel konden winnen gingen ze niet op de loop: bij Lexington, Concord, Saratoga en uiteindelijk bij het beleg van Yorktown, waar de opstandelingen, mede door de hulp van de Franse marine, definitief wonnen. De rest van het verhaal kennen we. De opstandelingen heten sindsdien Amerikanen, George Washington werd de eerste president en de Britten hebben het verlies van de Amerikaanse koloniën geaccepteerd.

George Washington is in onze tijd opnieuw een voorbeeld voor mensen die voor vrijheid vechten en (dus) tegen de benauwdheid in het publieke debat, tegen de bedilzucht van de overheid, tegen de tirannie van de zelfbenoemde gedachtenpolitie, tegen de strafvervolging van mensen op grond van ’speechcrime’, tegen de straatterreur van de linkse knokploegen en – last but not least – tegen de valse fatsoenargumenten van hen die zelf nooit een boodschap aan fatsoen hadden. U kent ze wel, de mensen van: ‘Ik zag mijn kont net in de spiegel en dacht: hee daar heb je Wiegel!’ Hahaha, hihihi, wat waren zij leuk. Toch?

Wie voor vrijheid vecht staat aan de goede kant van de geschiedenis, net als George Washington indertijd. Succes met de strijd. En vergeet het niet: pick your battle.