Het zal niemand ontgaan zijn dat Ayaan Hirsi Ali weer terug is in Nederland, al was het maar omdat het volop politieke discussie oplevert. Het opvallendste inbreng daarbij is van Groenlinks-akela Femke Halsema, die voor de mondiale beveiliging van Hirsi Ali in de bres springt. Op zich is het lovenswaardig dat zij Hirsi Ali op die manier wil beschermen tegen de moordlustige plannen van islamofascisten, maar tegelijkertijd is het zeer hypocriet omdat Groenlinks islamfundamentalisten al jarenlang hun gang laat gaan, uit subsidiepotten laat snoepen en bovendien terreurmaatregelen verkettert. Ondertussen hebben ze ten aanzien van criminaliteitsbestrijding altijd de mond vol over preventie in plaats van repressie, maar het preventief aanpakken van de bedreigers van Hirsi Ali is er voor Groenlinks niet bij. Net als bij de door Marokkaanse straatterroristen bedreigde Utrechtse bejaarden, neemt men liever genoegen met een hek om haar heen, maar gekooide vrijheid is geen echte vrijheid.

De terugkeer van Hirsi Ali deed mij terugkijken op een artikel dat ik vorig jaar over haar geschreven heb. In het stuk ‘Wie durft z’n kop boven het maaiveld uit te steken in een hypocriet land? Overwegingen bij de kwestie rond Ayaan Hirsi Ali’ van 17 mei 2006 komt een aantal punten naar voren die in de afgelopen tijd weer bijzonder actueel zijn geworden.

Allereerst de frictie binnen de VVD en dan met name tussen de linkervleugel van de liberalen en Rita Verdonk, die onlangs tot een breuk leidde:

“Door dit overhaaste optreden [van Verdonk] is de door de ‘linkse kerk’ beoogde verdeeldheid binnen de VVD een feit, vice-fractievoorzitter Bibi de Vries stelt zelfs dat “Verdonk bloed aan haar handen heeft”, waarmee zij de demoniserende kreten van linksradicale krakers letterlijk overneemt en deze beroepsactivisten hiermee een vrijgeleide geeft om Verdonk op deze wijze aan te vallen.”

Dan komt in het artikel de Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid ter sprake, die vorig jaar al een ronduit naïef en van doorgeslagen multiculturalisme doorspekt rapport over islamitisch acitivisme presenteerde en ook nu weer op die koers verder gaat, door te stellen dat de Nederlandse identiteit niet bestaat. Om hieraan een tegenwicht te bieden, stelt het artikel, zouden in Nederland meer invloedrijke denktanks naar Amerikaanse snit moeten komen, helaas is daar nog niets van terecht gekomen, al is Nederland met het ‘Comité voor ex-moslims’ van Ehsan Jami wel weer een zinvol – hetzij wederom relatief kleinschalig – intitiatief rijker:

“Haar vertrek naar Amerika toont daarmee ook aan dat in Nederland grote invloedrijke denktanks ontbreken die grote maatschappelijke vraagstukken onderzoeken en becommentariëren. Hier komen we niet verder dan overgesubsidieerde wetenschappelijke bureaus van politieke partijen, een wereldvreemde Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid (wat in al haar doen en laten een product van de progressieve jaren zeventig is) en relatief kleinschalige initiatieven zoals de Edmund Burkestichting of de Waterlanddenktank. Dit steekt zeer schril af tegenover de grote Amerikaanse instituten.”

Het ontkennen van de Nederlandse identiteit past binnen het kader wat de Nederlandse overheid al ruim dertig jaar hanteert, namelijk het werken aan een Arabisch-Europese identiteit. In het artikel van vorig jaar is daar het volgende over te lezen:

“Tot slot is het maar zeer de vraag of er in dit land politici of opiniemakers zijn die de standpunten van Hirsi Ali, waarin centraal staat dat de radicale islam tracht de Westerse waarden van de Verlichting omver te werpen en dat het Westen zich in deze strijd met overtuiging moet weren tegen deze jihad, over zullen nemen en deze met evenveel verve uit zullen dragen. Van de zittende machthebbers hoeven we dit in ieder geval niet te verwachten, bij hen is het besef van het gevaar van de radicale islam nog altijd niet doorgedrongen, integendeel, zij werken met overtuiging mee aan de islamisering van Europa door mee te werken aan een zogenaamde Arabisch-Europese identiteit in het kader van de ‘Euro-Arab Dialogue’ (waarover Bat Ye’or schrijft in haar boek Eurabia: the Euro-Arab Axis).”

De enige landelijke politicus van dit moment die de standpunten van Hirsi Ali heeft overgenomen en met verve uitdraagt is Geert Wilders en zijn Partij voor de Vrijheid en zoals verwacht is dit besef bij de gevestigde orde ook nog steeds niet doorgedrongen, aangezien minister-president Balkenende krachtig afstand heeft genomen van de uitspraken van Wilders over de islam – en daarmee indirect ook van Hirsi Ali. Het artikel stelt verder:

“kritiek op moslims wordt door middel van een doorgeslagen interpretatie van artikel 1 van de Grondwet al snel bestempeld als ‘racisme’. Binnen deze verwrongen politieke kaders kreeg Hirsi Ali als allochtone vrouw nog enigszins de gelegenheid islamkritische standpunten in te nemen, voor soortgelijke uitspraken hebben autochtone Nederlanders zich al regelmatig voor de rechter moeten verantwoorden, wat wederom kenmerkend is voor de hypocrisie in dit land.”

De realiteit van dit moment is dat ook nu weer een juridische vervolging van islamkritiek dreigt, aangezien door verschillende (islamitische) groeperingen en (linkse) advocaten aangifte is gedaan tegen Wilders.

Dan volgt in het artikel nog een opsomming van doorgeslagen islamofiele gedragingen van gezagsdragers en politici: Koningin Beatrix die in haar kersttoespraak “Allah zij geprezen” riep, minister Donner die de eerste steen legde voor de Westermoskee in Amsterdam, een Amsterdams oorlogsmonument in de vorm van een kruis wat verwijderd werd vanwege de aanstootgevendheid voor moslims en de Brabantse Commissaris der Koningin Maij-Weggen die een voor moslims ‘kwetsend’ feestvarken verbood, op snoepreis ging naar Marokko en alvast een nieuwe snoepreis naar Turkije aankondigde. Nu we zo’n anderhalf jaar verder zijn is het er niet veel beter op geworden: inmiddels hebben we PvdA-minister Vogelaar die al haar voorgangers in knettergekke islamofilie overtreft – recentelijk nog op Prinsjesdag door in een mislukte burqa te verschijnen, de Westermoskee is niet afgebouwd maar blijkt een beerput van louche financieringen en radicale groeperingen te zijn, het verwijderde oorlogsmonument was onlangs nog aanleiding voor hevige rellen tussen gewelddadige linksradicale groeperingen en radicaal-rechtse demonstranten en Maij-Weggen is afgelopen jaar inderdaad op snoepreis geweest naar Turkije om ‘de cultuur van Brabanders van Turkse afkomst beter te leren kennen’. Kortom de slotzin van het artikel van vorig jaar is nog steeds onverminderd van kracht:

“Om af te sluiten zijn deze woorden van Theo van Gogh uit het najaar van 2002 nog geheel op z’n plaats: “De democratie en de rechtsstaat zijn alleen voor linkse mensen, niet voor eenvoudige hardwerkende autochtonen. We moeten emigreren naar Amerika, zodat Allah hier in volle glorie kan heersen.”

Onderstaand het volledige artikel van vorig jaar:

Wie durft z’n kop boven het maaiveld uit te steken in een hypocriet land?
Overwegingen bij de kwestie rond Ayaan Hirsi Ali

De veelgehoorde klacht dat er in de politiek te weinig vrouwen actief zouden zijn, lijkt de afgelopen dagen ongegrond te zijn aangezien het politieke debat volledig werd beheerst door twee strijdvaardige dames: Rita Verdonk en Ayaan Hirsi Ali.
De minister van Vreemdelingenzaken en het kamerlid, beide van VVD-huize, zijn door het VARA-programma Zembla listig tegen elkaar uitgespeeld om frictie te veroorzaken binnen de VVD. Verdonk is als minister immers genoodzaakt om de wettelijke regels na te leven en Hirsi Ali dient net als iedere andere burger de gevolgen van een eventuele overtreding van deze regels te ondervinden. Door de stemmingmakerij van deze tv-uitzending geraakt deze zaak echter in een stroomversnelling waardoor Verdonk op opvallend korte termijn met haar bevindingen naar buiten treedt op een even korte termijn Hirsi Ali in een emotionele persconferentie haar conclusies trekt en per direct opstapt als kamerlid.
Door dit overhaaste optreden is de door de ‘linkse kerk’ beoogde verdeeldheid binnen de VVD een feit, vice-fractievoorzitter Bibi de Vries stelt zelfs dat “Verdonk bloed aan haar handen heeft”, waarmee zij de demoniserende kreten van linksradicale krakers letterlijk overneemt en deze beroepsactivisten hiermee een vrijgeleide geeft om Verdonk op deze wijze aan te vallen.

Ondertussen proberen de hypocriete linkse partijen hierbij garen te spinnen door op schijnheilige wijze Hirsi Ali zogenaamd te verdedigen door Verdonk te bekritiseren. Hypocrisie is in deze kwestie ook het meest toepasselijke woord. De afgelopen drie jaar is Hirsi Ali immers voortdurend aangevallen door de media en de linkse partijen. De PvdA, die haar nu meent te verdedigen, ging bij monde van de Groningse PvdA-burgemeester Wallage zelfs zo ver om in een brief aan toenmalig VVD-fractievoorzitter Van Aartsen te eisen om Hirsi Ali monddood te maken in haar kritiek op de islam. De linkse media, in dit geval de VARA, brengen het reeds jaren bekende verhaal van haar vervalste vluchtgegevens als een schokkend nieuw feit, heel toevallig op het moment dat de VVD goed scoort in de peilingen. En zoals eerder geschetst zijn deze media vervolgens zo hypocriet om Hirsi Ali te verdedigen tegen de reactie van de “starre” Verdonk.

Hoewel de ‘linkse kerk’ Hirsi Ali normaal gesproken dus verketterd vanwege haar islamkritiek, komt haar positie als vluchteling hen nu goed van pas om langs deze weg de mogelijkheid voor een precedent te scheppen voor andere asielzoekers. Tegelijkertijd is het hypocriet dat Groenlinks-kamerlid Farah Karimi niet wordt aangepakt, terwijl zij net als Hirsi Ali gelogen heeft over haar vluchtverhaal en dit zelf toegeeft in haar boek. Karimi is zelfs aangesloten geweest bij Mujahedeen e-Kalqh (MEK), een radicaal islamistisch-marxistische organisatie in Iran. Het verschil tussen deze twee kamerleden mag echter duidelijk zijn: Hirsi Ali mag van de politiek-correcte elite worden aangevallen omdat zij de euvele moed heeft om de islam te bekritiseren.

Pim Fortuyn en Theo van Gogh hadden deze moed eveneens, en zoals bekend steunde Theo van Gogh Hirsi Ali uit volle overtuiging en moedigde hij tegelijkertijd Rita Verdonk aan haar rug recht te houden. Helaas kan door toedoen van bloeddorstige islamofascistische moordenaars Theo van Gogh niet meer zijn ongezouten mening geven over de geraffineerdheid waarmee de ‘linkse kerk’ beide dames tegen elkaar probeert uit te spelen.
Wel gaf Theo’s moeder Anneke van Gogh aan dat Hirsi Ali monddood wordt gemaakt door haar kop boven het maaiveld uit te steken, iets wat in Nederland niet geaccepteerd wordt. Deze conclusie trekt Pim Fortuyn ook al in De Verweesde Samenleving (1995) waarin hij in een historische beschouwing stelde: “Naar goed Nederlands gebruik hebben we hen, wier kop zozeer boven het maaiveld uitstak, na verloop van tijd vermoord”.

Gedane zaken nemen geen keer, misschien had men zich niet zo in de luren moeten laten leggen door de hypocriete trucjes van de ‘linkse kerk’, misschien had Verdonk minder snel uitspraken moeten doen, misschien had Hirsi Ali de kwestie rond Taïda Pasic niet moeten vergelijken met haar eigen vluchtverhaal en misschien had de VVD eerder onderzoek moeten doen naar haar gegevens. Maar de realiteit op dit moment is dat Hirsi Ali uit de kamer is gestapt en in de Verenigde Staten voor een denktank zal gaan werken. En als de wet voor schrijft dat ze door het liegen over haar gegevens haar Nederlandse nationaliteit verliest, dan is daar juridisch weinig aan te doen. Het is dan echter wel wenselijk om deze regel ook adequaat uit te voeren voor andere asielzoekers die gelogen hebben, zoals de eerder genoemde Farah Karimi.

Momenteel verkeert Hirsi Ali door haar maatschappelijke activiteiten en uitspraken echter in een totaal andere situatie dan 15 jaar geleden. Haar positie is nu vergelijkbaar met die van Sovjet-dissidenten zoals Alexander Solzjenitsyn tijdens de Koude Oorlog. Wellicht dat het op grond van zulke bijzondere omstandigheden toch nog juridisch mogelijk is haar de Nederlandse nationaliteit te verstrekken. Minister Verdonk zal de komende zes weken moeten gaan kijken wat hiervoor de mogelijkheden zouden kunnen zijn.
Dat Hirsi Ali uit de kamer stapt zal misschien ook wel samenhangen met het gegeven dat de Tweede Kamer een te beperkt podium is om haar standpunten duidelijk te maken. Buiten het voor de fractievoorzitter mediagenieke vragenuurtje om vindt het grootste deel van het politieke werk plaats door middel van eindeloos detaillistisch gezever in commissies en achterkamertjes. Haar vertrek naar Amerika toont daarmee ook aan dat in Nederland grote invloedrijke denktanks ontbreken die grote maatschappelijke vraagstukken onderzoeken en becommentariëren. Hier komen we niet verder dan overgesubsidieerde wetenschappelijke bureaus van politieke partijen, een wereldvreemde Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid (wat in al haar doen en laten een product van de progressieve jaren zeventig is) en relatief kleinschalige initiatieven zoals de Edmund Burkestichting of de Waterlanddenktank. Dit steekt zeer schril af tegenover de grote Amerikaanse instituten.

Tot slot is het maar zeer de vraag of er in dit land politici of opiniemakers zijn die de standpunten van Hirsi Ali, waarin centraal staat dat de radicale islam tracht de Westerse waarden van de Verlichting omver te werpen en dat het Westen zich in deze strijd met overtuiging moet weren tegen deze jihad, over zullen nemen en deze met evenveel verve uit zullen dragen. Van de zittende machthebbers hoeven we dit in ieder geval niet te verwachten, bij hen is het besef van het gevaar van de radicale islam nog altijd niet doorgedrongen, integendeel, zij werken met overtuiging mee aan de islamisering van Europa door mee te werken aan een zogenaamde Arabisch-Europese identiteit in het kader van de ‘Euro-Arab Dialogue’ (waarover Bat Ye’or schrijft in haar boek Eurabia: the Euro-Arab Axis) en kritiek op moslims wordt door middel van een doorgeslagen interpretatie van artikel 1 van de Grondwet al snel bestempeld als ‘racisme’. Binnen deze verwrongen politieke kaders kreeg Hirsi Ali als allochtone vrouw nog enigszins de gelegenheid islamkritische standpunten in te nemen, voor soortgelijke uitspraken hebben autochtone Nederlanders zich al regelmatig voor de rechter moeten verantwoorden, wat wederom kenmerkend is voor de hypocrisie in dit land.

Een kenmerkend voorbeeld van een buigzame houding (‘dhimmitude’ zou Bat Ye’or dit noemen) van onze machthebbers jegens de islam kwam afgelopen kerst van niemand minder dan Koningin Beatrix, die in haar kersttoespraak ter ere van dit nota bene Christelijke feest het nodig vond een buiging te maken naar specifiek de moslims (en niet naar andere geloofsgemeenschappen in dit land) door in deze kerstrede te verkondigen dat uit de woorden “Allah zij geprezen” een eeuwenoud Godsvertrouwen blijkt. Ook justitie-minister Donner (CDA) droeg een steentje bij aan de islamisering van Nederland door de eerste steen te leggen voor de Amsterdamse ‘Westermoskee’ van de radicaal-islamistische organisatie Milli Görus en een partijgenoot van deze minister liet een kenmerkende dhimmi-houding zien door een oorlogsmonument in de vorm van een Christelijk kruis te verwijderen uit de buurt van deze moskee, zodat de moslims geen aanstoot zouden kunnen nemen aan dit symbool.

Ook afgelopen week maakte een hooggeplaatste overheidsvertegenwoordiger een diepe buiging naar de radicale islam, ditmaal was het de Noord-Brabantse Commissaris der Koningin Hanja Maij-Weggen, die het in haar hoofd haalde een middeleeuwse afbeelding van een feestvarken te verbieden in het logo van het festijn ‘900 jaar Brabant’. Een varken zou volgens deze CDA-politica kwetsend kunnen zijn voor de moslims in Brabant. Hier gaat zij dus uit van een uiterst fundamentalistische interpretatie van de islam en past deze toe op de Nederlandse samenleving. Ook in tal van andere activiteiten laat Maij-Weggen blijken dat de multiculturele samenleving, met daarin een dominante positie voor de moslim, haar hoogste ideaal is. Zo is zij beschermvrouwe van de links-radicale organisatie ‘Brabant bekent kleur’ die in 2002 onder het mom van anti-racisme actie voerden tegen Pim Fortuyn en heeft zij onlangs met statenleden een door de provincie betaalde snoepreis gemaakt naar Marokko om de cultuur van Brabanders van Marokkaanse afkomst beter te leren begrijpen. Volgend jaar wil ze een soortgelijke snoepreis maken naar een ander moslimland, Turkije. Daarom zou het moreel beter zijn om in plaats van Ayaan Hirsi Ali het paspoort te ontnemen, dit te doen bij Maij-Weggen en haar een paspoort aan te bieden van Saoedi-Arabië, Iran of een andere islamitische heilstaat waar zij niet hoeft te vrezen om halal-incorrecte feestvarkens onder ogen te krijgen.

Laten we hopen dat de opzet van de ‘linkse kerk’ om Verdonk en Hirsi Ali tegen elkaar uit te spelen geen verdere gevolgen heeft en dat zij de komende zes weken rustig de tijd nemen om deze kwestie op een waardige manier op te lossen, zonder zich op te laten jagen door de hijgerige volksmenners van de media. Hun doel is immers om hiermee twee vliegen in één klap te slaan: Ayaan monddood en Rita exit. In ieder geval is één ding heel duidelijk, voor Hirsi Ali is het niet de moeite waard om haar leven te riskeren voor een hypocriet land als Nederland, met of zonder Nederlands paspoort. Om af te sluiten zijn deze woorden van Theo van Gogh uit het najaar van 2002 nog geheel op z’n plaats: “De democratie en de rechtsstaat zijn alleen voor linkse mensen, niet voor eenvoudige hardwerkende autochtonen. We moeten emigreren naar Amerika, zodat Allah hier in volle glorie kan heersen.”