Pech voor Ahmadinejad en Hugo Chavez deze week, de internationale media werden niet gedomineerd door het nieuws van de oprichting van hun mondiale islamosocialistische booswichtenclub, maar door de betogingen in Birma – zoals Myanmar volgens de NOS weer officieel mag heten.
Het is indrukwekkend om te zien hoe de boeddhistische monniken met hun volkomen geweldloze verzet protesteren tegen de situatie in het land – zeker in vergelijking met het ‘verzet’ bij andere religies, met name bij de islam is gewelddadig verzet juist de norm. Ijzingwekkend is de reactie van de Birmese regering op deze protesten in de vorm van buitensporig geweld tegen de demonstranten en het volledig isoleren van het land. In dat opzicht lijkt Birma steeds meer op Noord-Korea, waarmee het land sinds april van dit jaar haar diplomatieke betrekkingen heeft hersteld.
Het is geen toeval dat Birma steeds meer op deze communistische heilstaat begint te lijken en haar banden daarmee aanhaalt. De media en de linkse politici die hun mond vol hebben over Birma spreken enkel over de “militaire junta” die het land regeert. Wat zij er niet bij vermelden is dat deze junta van socialistische signatuur is – loten van dezelfde marxistische stam dus die onder meer tot uiting komt in de socialistische symboliek op de Birmese vlag: een tandwiel als symbool voor de industrie. Een ongemakkelijke waarheid voor de PvdA, SP en Groenlinks en hun vazallen van de media.
Dit brengt de linkse partijen dan ook tot het bedrijven van symboolpolitiek, door hun pijlen niet direct op de socialistische regering van Birma te richten maar op kapitalistische factoren in het land, zoals het Franse olieconcern Total, waartegen de PvdA, Groenlinks, SP en Partij voor de Dieren en in België de SP.A en de Groenen een boycot bepleiten. Het Britse olieconcern Burmah-Castrol is inmiddels onderdeel geworden van BP, anders was dit bedrijf – gelet op haar naam – wellicht een nog beter slachtoffer geweest van hun anti-kapitalistische symboolpolitiek – die enkel een averechts effect zal hebben op het land. De lokale bevolking – en niet de socialistische junta – zal door de boycot het hardste getroffen worden, het land zal net als Noord-Korea en Cuba nog verder geïsoleerd raken en na een eventuele machtswisseling zal het lastiger worden om snel economisch te herstellen. Ook oppositievoerster en jarenlang politiek gevangene Ma Thanegi keert zich om deze redenen tegen een boycot, terwijl de meeste politici en media enkel aandacht schenken aan het pro-boycot standpunt van de bekendste oppositievoerster van Birma en Nobelprijswinnaar Aung San Suu Kyi.
Veel media stellen zich bijna net zo geïsoleerd op als de Birmese regering zelf, achtergrondinformatie over de situatie in het land wordt nauwelijks gegeven en daarom is het zeer verhelderend om de recensie te lezen van het boek De Boeddha en de marionetten, Een reis door het hart van Myanmar/Birma van Joop Verstraten (Uitgeverij Ijzer, Utrecht 2006).
In dit boek komen een aantal interessante feiten naar voren, zo blijkt Birma net als het voormalig Joegoslavië een staat te zijn die bestaat uit meerdere volkeren, die al eeuwenlang op gespannen voet met elkaar leven. Net als in het Joegoslavië van Tito wordt dit land door een socialistische dictatuur bijeen gehouden. Voor de staatsgreep van de socialistische junta in 1962 was het land na de onafhankelijkheid van het Britse Rijk in 1948 een etnische lappendeken met veel problemen, toen de toenmalig leider het land wilde omvormen tot een boeddhistische staat, grepen de socialisten in en vestigden een eenpartijstaat.
Opvallend is de kritiek die Verstraten in zijn boek uit op Aung San Suu Kyi en haar vader, een citaat uit de recensie:
De vader van Aung San Suu Kyi is een nationale held. Niet alleen voor zijn dochter, maar ook voor het militaire regime. De auteur doet echter een onfris verhaal uit de doeken over vader Aung Sang die ooit de eerste secretaris-generaal was van de Birmese communistische partij. Hij vertrok naar China om Mao ter hulp te roepen tegen de Britten. Niemand weet echter of hij ooit in China aankwam. In elke geval dook hij weer op aan de zijde van het fascistische Japanse leger om Birma te bevrijden en werd hij minister van defensie in een door de Japanners geïnstalleerde marionettenregering. In die tijd schreef hij puur fascistische taal waarop hij nooit is terug gekomen. Op het einde van de Tweede Wereldoorlog, toen de krijgskansen gekeerd waren, wierp hij zich op als leider van het verzet en ging met de Britten aan de onderhandelingstafel zitten om de onafhankelijkheid van Birma voor te bereiden. Ook Aung San Suu Kyi komt niet ongeschonden uit de kritische analyse van Verstraten. Hij omschrijft haar als een harde tante, een fundi, die zeer on-Aziatisch te werk gaat. Voor haar moet er vooral democratie komen, maar Verstraten verwijt Aung San Suu Kyi dat ze helemaal geen aanstalten maakt om het eeuwenoude etnische probleem dat de regio al eeuwen verscheurt, aan te pakken.
Hier dringt zich nog een interessante vergelijking met het voormalig Joegoslavië op, ook in Joegoslavië werd in de Tweede Wereldoorlog door verschillende groepen volop met de nazi’s gecollaboreerd, zoals de Kroatische Ustace en de islamitische SS-divisies Handschar en Skanderbeg. Ook de eerste president van het onafhankelijke Bosnië Izetbegovic vocht in de Handschar-divisie, samen met de vader van Mohammed Sacirbey – de Bosnische minister van Buitenlandse Zaken in de jaren negentig en het ex-vriendje van onze Prinses Mabel. Sacirbey en het netwerk van non-gouvernemental organisaties waarin destijds Mabel actief waren hebben een dubieuze rol gespeeld in het Srebrenica-drama, zoals te lezen is in het boek ‘Mabel, koninklijk bal masqué’ van Peter Siebelt (Uitgeverij Aspekt, 2004). Mabel werkte destijds voor het Open Society Institute van George Soros, de Hongaars-Amerikaanse multimiljonair die zich voordoet als filantroop door zogenaamde ontwikkelings- en democratieprojecten te steunen en zich fel keert tegen de regering Bush. Ook Soros is momenteel volop actief in Birma met zijn ‘Burma Project’, waardoor het risico er in zit dat als de socialistische junta eenmaal verdreven is uit Rangoon, zich een nieuwe socialistische heerschappij zal vestigen volgens de ideologie van Soros en consorten. Of dat de Birmese bevolking echte vrijheid en vrede zal opleveren is zeer twijfelachtig.
Zeker zo twijfelachtig zijn de manieren waarop de linkse hypocrieten in Nederland ‘actie’ voeren voor Birma, afgelopen week werd de honorair consul voor Birma Herman Stevens diverse keren telefonisch bedreigd. Opmerkelijk dat activisten die zeggen op te komen voor de vrijheid er zelf zulke laffe anonieme methoden er op nahouden. Laat hen dan een voorbeeld nemen aan de moedige monniken die vreedzaam en ingetogen protesteren tegen de socialistische dictatuur.
Alexander, mijn complimenten.
Als aanvulling op je uitstekende werk het volgende.
Het gewapende verzet in Birma is geen haar beter dan het militaire regiem van dat land. Ook zij martelen en vermoorden onschuldige burgers die zij bestempelen als spionnen en … hun Nederlandse vrienden en subsidiegevers weten dat en hullen zich zoals gewoonlijk in zwijgen. De geschiedenis herhaalt zich. Denk maar aan hun misdadig zwijgen over de misdaden van hun vrienden bij het Zuidafrikaanse ANC of de Namibische Swapo in de jaren zeventig tachtig.
Om jullie te helpen bij verdere publicatie of onderzoek de navolgende originele documentatie (letterlijke tekst met linkse spelling).
Bedankt Peter voor deze informatie, bij het lezen vallen mij t.a.v. Birma de volgende passages op:
(….)
En dit allemaal met steun van het door de PvdA, Groenlinks en de SP volop gesteunde XminY……!
Ingewikkeld allemaal, ik vind het prettig iets te lezen over Birma en het hypocriete beleid ten aanzien van Birma. Alleen de de vraag, hoe los je dit op?
Alexander,
Het citaat: “Deze mensen zijn na een maand gevangenschap geexecuteerd”, geeft een vervormd beeld van de werkelijkheid.
Ten eerste zijn de gevangen langer dan een maand door de jungle gesleept en langdurig gemarteld. Toen ze teveel ballast werden zijn ze eenvoudig afgeslacht. Het merendeel van de activisten binnen de linkse kerk wist van dit gebeuren.
Bijvoorbeeld de zo geroemde en dik betaalde mensenrechtenactivist Theo van Boven.
Allemaal hebben ze hun mond gehouden.
Het is dus niet zo vreemd dat ik braakneigingen krijg wanneer ik politici en activisten uit de linkse kerk zie protesteren tegen multinationals met vestigingen in Birma of het woord mensenrechten zie of hoor gebruiken.
Onderstaand een ingezonden brief uit 1996 die niet gepubliceerd werd.
Jeffrey,
Je lost het in ieder geval niet op door miljoenen euros subsidie te stoppen in NGO’s die een dubbele agenda hanteren. Hun activiteiten zorgen er alleen maar voor dat er nog meer onschuldige slachtoffers vallen.
De oplossing moet komen door internationale politieke druk, door het isoleren van dit dictatoriaal regiem.
Ter info even terug naar een periode waarin activisten uit de linkse kerk zich begonnen te bundelen in de richting van Birma.
(letterlijke tekst met linkse spelling).
Jeffrey, dat is nu ook de vraag waarvan staatssecretaris Timmermans bij het kamerdebat over Birma terecht aangaf dat dit zeer lastig is. De oplossingen van de PvdA-achterban van de staatssecretaris – symboolpolitiek, boycots, consul lastig vallen – leiden in ieder geval tot niets. De meest realistische oplossing die echt zoden aan de dijk zet kwam bij het kamerdebat toch vooral van de heer Wilders. Hij stelt dat het Birmese generaalsbewind volkomen afhankelijk is van de steun van hun socialistische bondgenoot China – dus is het zaak om vooral druk uit te oefenen op China (ook iets wat gevoelig ligt bij de Mao-adepten van de linkse kerk).
Peter, die martelingen e.d. laten wel zien dat deze zogenaamde “verzetsstrijders” de smerige praktijken van de Jappen bij de aanleg van de Burma-spoorweg niet verleerd hebben! Inderdaad onvoorstelbaar hypocriet van die NGO’s om dan nog te durven schreeuwen over ‘mensenrechten’…..
Alexander,
Door de diepgaande betrokkenheid van de de linkse kerk in dit soort zaken is Nederland medeplichting aan misdaden tegen de mensheid. Niet alleen in Birma, maar ook elders in de wereld. Bijvoorbeeld in de Filippijnen. Het is danook niet zo verwonderlijk dat misdadigers als Maria Jose Sison in ons land mag blijven.
Dankzij de rijkelijk gesubsidieerde bemoeienis door de linkse kerk in het buitenland heeft Nederland bergen misdadig boter op zijn hoofd.
boeddhisten is een normaal geloof vind ik.
die kunnen te minste wel fatsoenlijk protosteren.
als je kijkt naar de islam kan dat niet. die moeten zich zelf opblazen om te protosteren.
kijk maar naar irak waar het iedere dag raak is en zelfs niet meer het nieuws bereikt dat het daar een gewoonte is geworden het geweld gebruiken bij protosteren.
en hugo chaves en ahmadinejad mogen ook wel van mij part op het rijtje staan van leiders die gepakt moeten worden.
ahmadinejad moet gewoon ze lach inhouden als het over nucrilere wapens gaat.
en hij heeft altijd een valse glimlach dus die vent is helemaal niet te vertrouwen.
want liegen zou hij ook nog doen denk ik.
en hugo chaves is toch geen katoliek meer. de manier hoe die op amerika reageert. en hoe vriendelijk hij ahmadinejad ontmoet en de haat op bush van hem en ik denk ook dat hij lacht als er weer een aanslag op amerika wordt gepleegd.
hij is gewoon een radicale moslim.
het zou me niks verbasen als ahmaddinejad en chaves een plan bedenken om een aanslag te plegen op amerika.
ik denk ook wel dat venuzewella een plan het om nucrilere wapens te maken.
en misschien wel samen met iran.